Australia-New Zealand 2009-2010 travel blog

sandboarden

verschillende kleuren in het zand

de oorzaak van de grote verscheidenheid aan kleuren in het zand, heel...

de grote zandduin, sandblower die ongeveer een halve meter per jaar het...

sundown

de overzet

onze 2 zweedse party animals, Sanne en Cecilia

het strand van Fraser Island

het strand bij Macquenzie Lake

het kristalheldere water van het meer

het woud begint direkt van aan de oevers van het meer

dingo op de zandweg

zicht op een inland track

sandblow op Frasers

Lake Wabby vanaf de lookout gezien

speciale soort eucaliptus met oranje bruine stam

een van de grote hagedissen

Op het strand moet je ook uitkijken voor vliegtuigjes die het als...

de 2 noorse in Eli Creek

het scheepswrak

zowat het complete wrak

onze lekkende tenten

aan het ontbijten

onze 'crap' jeep


Terug van Fraser Island in Rainbow Beach.

De naam Rainbow Beach komt van het feit dat er in het zand van het strand maar liefst 42 verschillende kleuren zand terug te vinden zijn. Toen ik hier aankwam een begeleide wandeling gemaakt over de sandblow tot zowat bij het strand en boven op de grote duinen wat aan onze boomerang techniek gewerkt. Er was ook mogelijkheid om wat te sandboarden. Onder de toplaag van het zand kortbij het strand kan je verschillende soorten zand ontdekken, van goudkleurig tot bijna pikzwart. Daarna naar de zonsondergang gekeken van boven op de duin.

Er was ook een video te bekijken over Fraser Island met info van het NP beheer over wat mag en wat niet kan en hier was ook een deel gewijd aan dingo safety. De dingos op Fraser Island worden beschouwd als de puurste van alle in Australiƫ levende dingo's. Daarna nog een video gezien met tips om in het zand te rijden. Daarna werden de groepen verdeeld, we waren met 26, en er waren 2 groepen van 10 man en een groep van 6. De jeep voor 10 man was van hetzelfde type als deze waar ik de outback tour mee had gedaan. Ik zat echter in de groep van 6 die met een kleinere landcruiser zouden rijden en volgens de kerel die de uitleg gaf, ook de beste omdat we allemaal een degelijke zetel hadden en onze bagage in de koffer kon zodat we sneller zouden kunnen vertrekken en ook een lager zwaartepunt hadden wat de stabiliteit bevorderd.

De volgende cohtend de jeep volgeladen en tot bij de mecaniekers van het verhuurbedrijf gereden voor een ultieme briefing van de baas en de papieren voor de verzekering getekend.

Om te mogen rijden moest men minimum 21 zijn en een volwaardig rijbewijs hebben.

Bij ons waren er 4 chauffeurs, maar een van de groepen van 10 had er maar 3 die konden en wilden rijden. Onze groep bestond uit 2 zweedse en 2 noorse meisjes en een italiaan van 23 die al een 3 jaar in Ierland woonde en werkte als chef en die er zijn zwangere chinese vriendin had achtergelaten om 2,5 maand rond te reizen. Hij ging begin april terug en de bevalling was voor juni. De 2 zweedse waren 21 en met hen kon je niets aanvangen, het waren party animals en zij reden niet. De 2 noorse die eveneens 21 waren, waren van een ander kaliber en hadden er hun eerste 3 jaar al cybernetica ingenieur opzitten en hadden dan een half jaar gewerkt om op 3,5 maand zowat alle continenten aan te doen, Ze hadden onder ander al de Kilimanjaro beklommen, waren in Vietnam en Cambodja geweest en hadden nog Fiji, Ecuador, Macchu Pichu in Peru, Buenos Aires en Rio de Janeiro en nog wat lekkers op hun programma staan.

De eerste dag na de briefing van de monteurs vertrokken met de jeep naar de overzetboot die ons naar Fraser Island zou brengen. De overtocht duurt maar een 5 minuten en eenmaal op het eiland de hobbelweg die dienst doet als verbinding wanneer er geen laagtij is en men niet op het strand kan rijden genomen en tegen een gemiddelde snelheid van zowat 30 km/h de eerste 12 km afgemaald en daarna op het strand kunnen beginnen rijden. Op het strand gelden de gewone verkeersregels van op het vasteland maar de max snelheid is maar 80 km/h. Deze snelheid kan je enkel halen als je op het harde stuk van het strand, dus kortbij de zee rijdt. Er zijn echter tal van kreken die in de zee uitmonden en die dus het zand hebben uitgekerfd en waar je dus zeker niet tegen 80 over kan gaan want dat heeft catastrofale gevolgen; Vorig jaar zijn er 4 touristen in evenveel ongevallen omgekomen op Fraser Island. 3 als gevolg van onaangepaste snelheid en 1 als gevolg van dronkenschap en waren er talrijke gevonden bij deze ongevallen want de auto's waren overkop gegaan of waren aan het rollen geslagen. Na een 20 km op het strand opnieuw landinwaarts gereden naar het Mackenzie meer en dit op een niet zo hobbelige zandweg, maar op tijd en stond waren er grote kraters in het zand en het was hoofdzakelijk eenvaks met hier en daar een uitwijkmogelijkheid.

Lake Macquenzie is het bekendste meer van het eiland en het bevat stoffen die juwelen hun originele schittering teruggeven. Het is zoetwater en zowat alle zoetwater op Fraser is drinkbaar.

Eerst rond het meer gewandeld en dan wat afkoeling in het meer gezocht want het was warm.

Daarna naar onze eerste ovenachtingssplaats, Central Staation, gereden en onze tenten opgesteld en dan onze chef wat laten klaarmaken van wat er voorradig was. De 2 andere groepen waren al snel met drinking games gestart en onze 2 zweedse hadden geparticioeerd.

De volgende ochtend wakker geworden en door een van de nooorse meiden erop gewezen dat een achterband plat stond. Met heel wat moeite erin geslaagd om de wielbouten los te maken. Maar het reservewiel van onder de koffer halen lukte niet en dus moeten telefoneren naar de mecaniekers en de goeie instructies gevolgd en dus een uurtje later dan gepland ons opnieuw op weg kunnen begeven. In het eerste dorpje gestopt om de bandenspanning te controleren van het reservewiel en wat bij te vullen en dan verder gereden naar Lake Wabby dat wellicht binnen een 50 jaar opgeslokt zal worden door een van de grote sandblows die Fraser rijk is. Een sandblow is een enorme duin die elk jaar verder landinwaarts opschuifd. Het was een halfuurtje wandelen vanop de parkeerplaats langs het strand tot aan het meer en en daarna over de sandblow het woud ingegaan om vanuit de uitkijkpost een zicht te hebben op de duinen en het meer. In het woud een paar grote hagedissen tegen het lijf gelopen, de grootste was meer dan een meter lang en kroop gezwind de bomen in.

Het is mede omwille van het feit dat er hier in deze onnatuurlijke (zuiver zand) omgeving bomen groeien dat dit een uniek gebied is. Nadien langs het strand verder gereden tot Eli Creek een van de grootste kristalheldere kreken die in de oceaan uitmonden en waar je door moet om verder te kunnen rijden. De laatste paar honderd meter zijn toegankelijk via een boardwalk en op het einde kan je door de kreek tot aan de oceaan stappen in het water. Er leven palingen in en in het paarseizoen kan men ze naar de bovenloop zien zwemmen. Iets verderop langs de kust het 100 jaar oude scheepswrak van de Moreno gaan bekijken en daarna verder gereden naar onze kampplaats want we moesten tegen 3 uur in de namiddag van het strand omdat tegen dan het tij te hoog zou zijn om verder te geraken. We zouden deze nacht juist boven het strand achter wat duinen kamperen, maar aangezien we niet echt een geschikte plaats zagen een paar kilometer teruggekeerd naar het rangerstation waar er ook een kampplaats wa met alle faciliteiten en gevraagd waar de kampplaatsen waren langsheen het strand. Ze hadden een betere kaart dan wij natuurlijk en daar waren alle plaatsen op aangeduid waar er langsheen de kust gekampeerd mocht worden. Terug de jeep ingestapt en er was zelfs geen contact meer. Eerst de zekering gecontroleerd en deze was OK en daarna de motorkap open gedaan en al snel gezien dat een van de draden die vanaf de batterij vertrok afgebroken was. Er was natuurlijk niets aan boord om dit te repareren en dan bij de rangers om raad gaan vragen maar zij zeiden dat we maar moesten bellen naar onze verhuurmaatschappij, maar wee mochten er overnachten. Gelukkig kwam er een minuutje later een australiƫr langs die er ook verbleef en die een toolkit bijhad en die de het afgebroken stuk draad opnieuw kon bevestigen zodat we terug konden starten. De verhuurmaatschappij opgebeld om het probleem te melden en te zeggen dat het voorlopig gerapareerd was maar dat het degelijk moest gebeuren. We moesten de volgende morgen een 5 minuutjes terugrijden en daar zou een mecanieker het defect volledig verhelpen, wat ook gebeurde. Daarvoor gedurende de nacht enkele serieuze regenbuien over ons gehad en de tenten bleken niet echt waterproof, die van de noorse meisjes lekte zodanig dat ze al snel in de auto waren gekropen en daar de nacht hadden doorgebracht. S' morgens was het weer opnieuw beter zodat we rustig konden ontbijten en na bij de mecanieker langs te zijn geweest naar het meest noordelijke punt waar je met de jeep kan rijden op het strand gereden, Indian Head, en daar de klif beklommen, maar voordat we volledig boven waren begon het opnieuw te regenen en de wind trok ook aan zodat toen we boven waren, niet alleen het mooie uitzicht verdwenen was in de regen maar we moesten ook opletten om niet weggeblazen te worden. Dan maar terug naar de jeep gestapt en tegen dan hield het opnieuw op met regenen maar de lucht rondom was een paar km verder opnieuw bijna zwart. In de wind en met een schaarse zonnestraal waren de kleren snel opgedroogd en tegen dat de volgende bui eraan kwam opnieuw in de jeep gestapt en aan de terugweg begonnen. Op bepaaalde plaatsen werd het shuim van de golven over de volledige breedte van het stand geblazen en hoewel het bijna laagtij was, kwam de zee nog vrij hoog voortgestuwd door de strakke wind. Op een bepaaalde plaats moesten we omrijden omdat de zee nog te hoog kwam en op de weg die inland leidde waren de sporen volgeblazen met los zand zodat we maar met moeite erdoor kwamen. Na terug op het strand te zijn gekomen nog een stop gemaakt bij Eli creek omdat het weer er goed was en er toiletfaciliteiten waren, maar ook hier kwam de volgende regenbui er al snel aan en soms werd het zicht beperkt tot een goeie 50m door de hevige regen.

Hierdoor ging het niet echt snel vooruit en aangezien onze italiaan om halfvier zijn bus moest hebben een eerder overzet genomen en in het hostel een late lunch gehad en daarna de jeep met al het materiaal erin gaan terugbrengen naar de verhuurmaatschappij. We moesten echter eerst stoppen bij het benzinestation om hem te vullen en hier sloeg het noodlot voor de derde keer toe. Toen we wilden verder rijden kwam er enkel klik uit. Ik wist onmiddellijk dat het de startmotor was en dus naar de verhuurmaatschappij gebeld om ons te komen depanneren en aangezien het niet ver was, was de baas er snel en na enkele tikken met de hamer op de startmotor deed hij het opnieuw.

Toen we de wagen afgezet hadden en het materiaal uitgeladen maakte een van de noorse meisjes de opmerking dat dit echt wel een 'crap' auto was. Hierop begon de baas te flippen en na wat over en weer gediscussieer verdween de baas en werd de rest afgehandeld door zijn mecanieker die heel wat meer PR bewust was en rustig bleef zodat de noorse ook kalmeerde. De controle ging dan ook heel snel en de mecanieker bracht ons terug naar de hostel waar we nog een ganse avond hadden om na te praten over onze avonturen met leden van de andere groepen.

Morgen ga ik nog wat plannen voor de volgende dagen en 's middags vertrek ik verder noordwaarts naar Agnes Water een 6 uur verder. Het weer ziet er echter niet al te best uit voor de komende week, we hopen dus dat het voornamelijk 's nachts zal regenen.



Advertisement
OperationEyesight.com
Entry Rating:     Why ratings?
Please Rate:  
Thank you for voting!
Share |