Koen in Cairo travel blog

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


Kerstmis in Egypte & Sandboarding

Dit jaar was het geen koude en natte kerst voor mij maar een warme en droge kerst. Helaas betekende dit ook het missen van de sneeuw en vorst. Maar goed ik heb begrepen dat het tegen de tijd dat ik terug kom waarschijnlijk nog steeds zo is. Dus niets gemist lijkt mij.

Tijdens de kerst was Yvonne hier en hebben we uiteraard een aantal toeristische dingen bekeken die Jim en ik al eerder hadden gezien. Belangrijkste waren Khan el Khalili, de toeristen bazaar, en de Piramides. Duidelijk was wel dat je met blonde vrouw daar nog meer lastig wordt gevallen. Overigens zijn we deze keer voor het paardrijden maar voor ongeveer een derde van de prijs opgelicht tov de vorige keer. En voor dat geld mocht zelfs Yvonne nog mee ook. Leek ons dus wel een goede, of in ieder geval betere, deal.

Verder hebben wij ook nog een aantal dingen gezien die nog op het lijstje stonden. Dit waren Cairo tower en een Felluca tocht. Cairo tower is een 180 meter hoge toren midden in Zamalek, een eiland in de Nijl. Vanaf hier zouden de Piramides zichtbaar zijn. Bij goed weer is het zelfs mogelijk om de veel verder gelegen Piramides van Saqqara te zien. Toen wij na lang wachten, voor de enige lift die de toren heeft, eindelijk boven waren bleek het geen goede dag. Het was zelfs zo erg dat we elkaar bijna niet konden zien. Maar goed dat was slecht een detail, het gaat namelijk om het idee. Later zijn we ook nog met een Felluca, een Egyptische zeilboot, de Nijl opgeweest. Normaal gesproken vaar je dan een uurtje over de Nijl, alleen nu stond er geen wind. Wij zijn dus naar het midden van de Nijl geduwd waar we een uur hebben gelegen voordat we weer terug geduwd werden. Maar gelukkig waren we wel op de perfecte tijd daar, aangezien we de zonsondergang hebben gezien vanaf het bootje. Dit leverde wel een aantal zeer mooie foto’s op.

Nadat Yvonne vlak weer vertrok was het tijd om oud en nieuw te vieren. Omdat dit in Egypte niet of nauwelijks gebeurt kostte het vrij veel moeite om iets te vinden. Uiteindelijk was er ergens een feest georganiseerd door een aantal Turken. Het was een feest waar eigen drank noodzakelijk was, de muziek pas om kwart voor twaalf begon en niet echt een topsfeer was. Maar gelukkig waren we met een heel aantal goed vrienden, zodat het uiteindelijk toch nog een succes was.

Vrijdag 8 januari was het dan eindelijk zover, we gingen sandboarden. Dit stond al zeker 3 maanden in de planning maar kwam er steeds niet van. Gelukkig lukt het toch nog voor we hier weer weg waren. Nadeel was wel dat we om kwart voor 7 op moesten staan om op tijd in downtown te zijn. Vanaf hier zouden we om half 9 met een aantal busjes richting woestijn gaan. Uiteraard vetrokken we pas om 9 uur. En aangezien wij er al voor 8 uur waren, omdat er geen enkele auto op de weg was, moesten we dus veel te lang wachten.

Helaas was dit nog maar het begin van het wachten. Vervolgens moest eerst drie uur in de bus zitten, onderweg naar het Suez kanaal, waar we de woestijn in zouden gaan. Helaas ging dat niet helemaal zoals gewenst. Normaal gesproken rijd je een brug over en ben je er, maar vandaag ging het heel anders. De beveiliging was aangescherpt, vanwege een aantal incidenten, en toeristen mochten niet de Sinai woestijn in. Dus de brug mochten we niet over. Gelukkig was er vlakbij nog een pondje, misschien dat we daar meer geluk zouden hebben. En ja hoor dat hadden we. Het duurde wel 2,5 uur voordat het mocht maar uiteindelijk lukte het dan toch. In de tussentijd had echter vrijwel niemand meer zin. Maar omdat het nu zo lang had geduurd, en het anders helemaal tijdverspilling was, zijn we toch maar gegaan.

Eenmaal midden in de woestijn bleek dit een zeer goede keuze, we hadden nog ongeveer 2 uur over om te sandboarden. En een ding is zeker, dat was meer dan genoeg. Het sandboarden zelf is namelijk niet zo vermoeiend, maar je moet de duinen zelf oplopen. Na twee uur was iedereen dus uitgeput, maar het was wel zeer vet. Helaas is het niet zoals snowboarden, je kunt namelijk met geen mogelijkheid sturen. Echter na een tijdje was het recht naar beneden gaan niet meer moeilijk en aangezien ik eigenwijs ben heb ik toch geprobeerd bochtjes te maken. Dit ging zo goed dat ik nu nog last van mijn nek heb van de crashes die volgden op iedere poging.

Share |