Margo's onderzoeksstage Korea travel blog


Waarom ben ik in hemelsnaam ooit weg gegaan? Waarom heb ik opgegeven wat ik had...? Het kleine stukje veiligheid, het was niet veel... But it was all I had... en het wordt gewoon niet meer zoals het was... Zingen bij het koor is heerlijk, maar ik zit niet meer veilig verscholen tussen de sopranen. Vriendinnen-avondjes zijn onvergetelijk, maar sommigen zijn verhuisd. De auto gaat eruit, financieel niet meer haalbaar, dus voortaan stap ik ook braaf op de trein. Lunchen op de beta-faculteit, er missen vele bekende gezichten.

Ben ik veranderd? Is de rest veranderd?

Waar haal je je zekerheid vandaan als je weet dat niemand de waarheid in pacht heeft? Op wie kan ik terug vallen nu ik besef dat m'n moeder niet meer leeft...? Ze was de enige die altijd het juiste antwoord had. Vaders werken, zijn vaak weg, verdienen het geld en trakteren, maar met moeders deel je, ze weten alles, hebben de thee klaar na een dagje school. En wie vertelt me nu of ik het juiste doe?

Begrijp me niet verkeerd, ik heb alles wat m'n hartje begeert. Lieve vriendinnen, een dak boven m'n hoofd, mensen die me steunen als ik het even niet zie zitten, een studie waar ik 100% achter sta, goed te eten, geld om m'n zanglesjes en yoga te kunnen betalen. Ik vergelijk mezelf wel eens met kinderen in ontwikkelingslanden, wie ben ik dan...? Maar, uiteindelijk ben je ook hier alleen... en dan? En misschien is de juiste vraag; wat als ik nu niet meer alleen ben...?

Liefs,

Margo



Advertisement
OperationEyesight.com
Entry Rating:     Why ratings?
Please Rate:  
Thank you for voting!
Share |