nathalie en kurt gaan circleair travel blog

we love sydney

deja-vu

stijlvolle nacht

waw

let voorlal op de sexy helmen

wicked




We staan letterlijk voor een luxeprobleem. Voor ons de witte zeilen van het Sydney Opera House, een van de weinige gebouwen ter wereld met een X-factor. Achter ons de botanical gardens, en links daarvan Circular Quay met de muur van wolkenkrabbers. Even verderop de oude stadswijk the Rocks die overgaat in dat andere icoon van de stad, de super-elegante Harbour Bridge. Waar moet je in godsnaam eerst naar kijken? G'day again in Australia, mate. Dit is bekend terrein. Bijna vijf jaar geleden stonden we hier ook al te gapen naar dat postkaartje, en nu staan we hier weer. En ook nu blijft het een stadspanorama waar je toch wel even bij gaat zitten.

Vijf jaar terug was Sydney het einde van een reis, nu is de stad het beginpunt van een Odyssee naar de andere kant van het continent. In die odyssee is ons allereerste doel te zorgen voor Propulsie. Iets met vitessen en liefst vier wielen, vermits we niet van zinnens zijn die duizenden kilometers naar de andere kant van het continent te voet af te hotsen. En uiteraard ook iets met stijl en klasse.

Dames en heren, mogen we u bij deze voorstellen: een waardige vervanger van de Nieuw-Zeelandse Tupolev.... de Australische Wicked! De Wicked is ontegensprekelijk een stukje kunst op wielen. Volledig opgetrokken uit hoogwaardig Zuidkoreaans staal, amper 177.000 kilometer op de teller, en een duizelingwekkend flexibel interieur. Living, keuken, slaapkamer, badkamer, zelfs een bioscoop! Inderdaad, u droomt niet: we kunnen in een hyper-efficiente beweging koken en eten en tv-kijken vanuit ons luie bed. Bemerk bovendien het razend artistieke exterieur. De Wicked is een goedkope rental waarbij elke wagen uniek en volgens een eigen thema geschilderd werd. Enig minpuntje: de meeste Wicked's die we de voorbije maanden ons pad zagen kruisen waren ofwel spuuglelijk, ofwel zo confronterend dat we ons overal eerst tevoet zouden moeten verontschuldigen voor we het ding een gehucht zouden kunnen binnenrijden.

We vreesden bijgevolg al voor het thema dat we in onze pollen gedraaid zouden krijgen. Mogelijke kanshebbers waren een kotsende Mc-Donalds-figuur (naar de film Super Size Me), een rechtstreekse verbale aanval op de Amerikanen (de slogan "Glad To Be Not American" op de zijkant), en een psychedelische in purper en rose bekliederde van. We waren dan ook verheugd te mogen vaststellen dat we de sleutels van een Camouflage-exemplaar overhandigd kregen. Een zucht van opluchting ging door onze gelederen. Op het eerste gezicht was er niets wereldschokkends aan: een Che Quevara-achtige figuur op een rood-groen-bruine achtergrond. Misschien geen Priscilla, Queen of the Desert, maar it 'll have to do...

Een ideaal vehikel dus om ons onopgemerkt door het Australische achterland te laveren. Maar misschien niet om door de hippere wijken van Sydney te bollen. Zeker niet door King's Cross, op weg naar Bondi Beach, een wijk die door de Sydneysiders zelf als City of Sin bestempeld wordt, naar het uitgebreide homo-nachtleven. Het moest natuurlijk weer lukken dat wij er op een zondagnacht door moesten met een nogal opmerkelijke slogan breeduit op de achterklep geschilderd: "I'm straight... so don't rear end me."Vrij vertaald: "Gelieve me niet van achteren te nemen". Een duidelijke verwijzing naar al te opdringerige achterliggers, naar we hopen. Het Wicked-angeltje zit blijkbaar in de start. We vlamden aan een rotvaart naar Bondi.

We hebben de ambitie om ons helemaal in te leven in de Australian way of life. Geef toe, het getuigt van een zekere cool wanneer je volledig ingepakt in een zwart nauwaansluitend neopreenpakje, met een surfboard in de hand en een scherpe blik in de ogen staat te turen naar de woeste golven. Waar anders dan op Bondi kan je je vervolmaken in die andere vorm van propulsie: surfen.

In het rijtje der stranden met wereldklasse vind je steevast Bondi beach terug. Naast Santa Monica in California, en Bredene-aan-Zee, uiteraard. Op een mooie zomerdag stikt het er van de goedgesculptuurde surfbabes en boardboys. Op zoek naar de the perfect surf. Een beetje zoals wij dus, zij het dat Bondi bij onze aankomst niet meteen het perfecte strand is. Een archilelijke zeedijk, wat zand, een total gebrek aan zon en bijhorende babes, en een gure westenwind. Alweer een illusie armer.

Maar dan, die surf! Na een introductie over hoe je je best staande houdt op een plankje van ocharmekes 30 centimeter breed, sta je volledig ingepakt en klaar voor de opdracht met het gezicht naar de zee. Redelijk intimiderend, toch wel, als de golven waar je naar staat te gapen meer dan twee meter hoog zijn. "Moeten we daarin!?" Plots lijkt een bestaan als huissloof en pantoffelheld net iets aantrekkelijker dan dat van boardbabe en surfdude. Niettemin, 't is allemaal perfect veilig wordt ons meegedeeld. "No sharks around here." We zijn natuurlijk al wat gewend qua onderstroming en ambetante golven, maar ingaan tegen een golf die ettelijke koppen groter is, blijft toch een beetje intimiderend. Na een woeste tocht van twee stappen vooruit en tien achteruit door golf en schuimkop lukt het uiteindelijk toch om de startpositie op de plank aan te nemen. Liggend, verstand op nul, blik op de aanstormende golf. "You're mine, baby." Zelfs de terminologie hebben we al helemaal onder de knie. Nu nog de techniek. Aanvankelijk gaat het allemaal zoals gedrild: de golf neemt de board mee, we maken snelheid, het schuim ruist ons rond de oren, en hop... opduwen om rechtop te kunnen staan. En jawel, in een zeer professioneel uitziende nanoseconde staan we rechtop! Mens en plank worden eventjes een. Eventjes, vermits een halve nanoseconde later het schone liedje alweer uit is. Nu worden mens en zee een. Waar we daarnet nog gracieus boven de zeespiegel stonden, spartelen we nu in de meeste afschuwelijke positie een halve meter onder zeeniveau. Dit moet het gevoel zijn dat een koud wasje doormaakt in een industriele wastrommel. Niettemin, twee nieuwe surfsterren zijn geboren!

Wellicht de meest exotische vorm van propulsie die we konden vinden is het rijden met een Segway. Zelfs de locals kijken alsof we van Uranus komen wanneer we op een fijne zaterdagochtend op een hypertechonologisch grasmachien voorbijflitsen. De Segway moet zowat het toppunt van luilakkerij zijn: je stapt op; middels een stuk of vijf gyroscopen en een halve computer regelt het ding zichzelf; je leunt vooruit. Welgeteld twee calorieen moet je verbranden om te kunnen bewegen, een gigantisch verschil met een surfboard waar je tweeduizend calorieen verbrandt om nog maar op de plank te geraken. Wat de Segway een fascinatie maakt is dat het ding slechts twee wielen heeft en toch kan rechtblijven, iets wat ook de verbaasde voorbijganger niet ontgaat. De gemiddelde Bruce staat aan de grond genageld wanneer je op twee wieltjes voorbij komt gezweefd. Verwonderd, wellicht, over de wonderbaarlijke technologie die achter dat speeltje schuil kan gaan. Of starend naar onze bijpassende helmen, dat kan ook.





Advertisement
OperationEyesight.com
Entry Rating:     Why ratings?
Please Rate:  
Thank you for voting!
Share |