Tineke & Wim DownUnder 2005 travel blog

Fraser Island in zicht

onze 4W-drive

dan liever de lucht in

voor een overall scenery

huge sanddunes

coastline

onze 4WD bus

and our plane

Lake Birrabeen, vanmorgen vlogen we er over


Dag van de arbeid, of zoals ze hier zeggen Labourday. Labourday en een holidayweekend? Want toen ik gisteravond aan het tikken was, kwam ik er achter dat het vandaag, ZONDAG dus, Labourday is. Hoezo dan een lang/holidayweekend? Daar ben ik in de loop van de dag achter gekomen: vandaag, zondag is het inderdaad 1 mei en dus Labourday, maar, omdat Labourday op een zondag (in het weekend) valt, en er dus geen labour wordt verrricht, wordt de dag verschoven naar maandag, de eerste labourday van de week, en die is dan vrij, een holiday dus. Mooi he?! Iets voor in NL, want daar vallen veel holidays in het weekend dit jaar.

Maar ja, wij hebben dan nog een 36-urige werkweek, die is hier in AU al weer zo'n beetje verdwenen. En hoe dat precies is gegaan, wist Jan me niet te vertellen. Ach, in NL zal dat ook niet zo lang meer op zich laten wachten....

Maar goed, voorlopig niets over het werk, dat duurt nog ff.

Vandaag de trip naar en over Fraser Island, het grootste zandstrand in de wereld, en sinds 1992 op de wereld erfgoedlijst geplaatst.

Ok├ę, een excursie dus. Iets wat wij normaal gesproken nauwelijks doen, want daar houden we absoluut niet van. Maar om Fraser zelfstandig te doen, leek ons ook niet wat. Dus met de bus, opgehaald voor de camping, perfect! Dan nog een aantal oppikkers en naar de marina. Er was een kapotte boot, een kapotte bus, en mensen die nog even uit de bus moten om alsnog even in te checken en te betalen. Er voor je et weet ben je een uur verder. Op naar River Heads, de plek waar de ferries naar Fraser vertrekken. Een volle ferry, met opvallend veel jongeren, voor zowel de een- als de tweedaagse. Een ferry met oo vele 4Wd jeeps, waarmee trips worden gemaakt. Je kunt alleen maar met een 4Wd op het eiland komen. Regels zijn hetzelfde, links rijden, m.n. op het strand waar 80 km/u mag worden gereden. Verder heel veel een-richtings-paadjes, want ze zijn zeer smal. De bospaden zijn niet gemaakt voor het toerisme, maar in het verleden door de hout- en zandverwerkingsindustie. Die zijn beiden inmiddels verbannen van het eiland, er is nu alleen maar toerisme.

Aangekomen op het eiland worden de bussen te voorschijn gehaald en wordt het instappen. Wij hebben "geluk", wij zitten in de volle bus, met 51 mensen.... (gisteren had deze bus 10! mensen). Echt iets voor ons, maar wie A zegt moet ook F (van Fraser) zeggen.

We zitten in een 4W-drive-couch (duur woord voor bus) met net zo veel beenruimte als in een vliegtuig en waar je je bagage niet kwijt kunt, behalve onderin. Er hangt een 10-liter-motor in met 245 pk, die we over de bospaadjes die we nemen dit ook wel nodig hebben.

We hebben een goede chauffeur, Alan, die naast goed sturen ook goed vertellen kan. En hij vertelt de hele dag door. Geweldig en interessant. Maar verder: we liggen achter op schema, dus "we have some time to catch up". En dat betekent dat we op alle stops een zeer strak tijdschema krijgen waarop we terug moeten zijn. Na de moringtea op het centraal station, gelukkig ook koffie, gaan we richting beach, the seventy-five-mile-beach. Voor we daar zijn krijgen we nog te horen dat we een korte vlucht met een 6-persoons vliegtuig over het eiland kunnen vliegen, en verderop door de bus weer worden opgepikt.

That looks us well what, so we got on the plane.

En dat was best wel cool. Waar we eerder met dus bus tussendoor zijn gereden, vliegen we nu boven. Over het regenwoud, over het strand, waar de auto's rijden die Madurodam auto's lijken, over de meren, heel gaaf. De bijna 20 minuten zijn zo om. We vliegen over het strand aan voor de landing, en zien onder ons onze bus rijden. We landen uiteraard op het strand, want daar gebeurt alles, daar rijden auto's (alleen maar 4-w-drives) en bussen.

Fraser Island is een eiland van 120 km lang en 18 km breed. Een zandeiland, gevormd met zand uit de zee, miljoen jaren geleden. Een eiland met meer dan 90% begroeiing, met vier verschillende soorten bos, met tropisch regenwoud, met duinen van meer dan 240 meter hoog. Kortom, een mooi eiland, zeer de moeite waard om te bezoeken. Maar sinds 1992 is het toerisme ver-tig-voudigd; ik weet dat wij daar zelf ook aan mee doen, maar toch. We rijden naar een aantal highlights op het strand, the coloured sands, het scheepswrak Maheno, waar we beiden even snel er uit mogen (we moeten nog wat time inhalen), een stromende rivier. waar we 30 min. uit de bus mogen, en dan is het op naar de lunch.

Een strak georganiseerde lunch, 40 minuten, maar een goede lunch (Tineke is tevreden).

Dan terug naar het regenwoud, voor een wandeling van een half uur. En stel je voor, begin van de week liepen we ge-2-en in het Lammington NP regenwoud, kom je op een ruime halve dag 3 andere stellen tegen, nu loop je in rij met 50 andere al dan niet geïnteresseerden (meer dan de helft loopt over van-alles-en-nog-wat-thuis-in-the-fridge te lullen). Yep, typisch onze excursie.....

Dan op naar de laatste stop, niet Lake McKenzy, dat de grootste en bekendste maar ook de drukste is, maar naar Lake Birrabeen. Iets kleiner, net zo mooi, gevormd door zout water uit het zand van Fraser. Helder water, wit strand. Even een half uur, even een duik, lekker verfrissend na een hele dag bus. En dan is het weer tijd en rijden we terug naar de ferry voor de trip nar huis.

's Avonds eten we in het dorp en ga ik weer eens voor de kangaroe. Vijf jaar geleden hebben we het hier in AU drie keer geprobeerd, een keer zelf op de bbq en twee keer uit eten, en alle keren is het gewoon niet bevallen. Ik kan straks niet uit AU weg gaan zonder het nog een keer in ieder geval geprobeerd te hebben. En deze is van een zeer goede kwaliteit en is lekker, ondanks een wat afwijkende smaak waar je toch aan moet wennen. Niet te laat naar bed, want we hebben morgen een km-dag op het programma.



Advertisement
OperationEyesight.com
Entry Rating:     Why ratings?
Please Rate:  
Thank you for voting!
Share |